Nieregularne skurcze macicy występujące w czasie ciąży, niedługo przed terminem rozwiązania o poród rzekomy. Został tak nazwany dlatego, że objawy te można łatwo pomylić z objawami prawdziwego porodu. Poród rzekomy może się pojawić na trzy lub cztery tygodnie przed rzeczywistym jego początkiem. Skurcze są niebolesne i nieregularne, a ich intensywność się nie zwiększa. Są odczuwane głównie w podbrzuszu, przerwy między nimi są długie, nie nasilają się przy chodzeniu i ustępują po łagodnie działających środkach uspokajających. Podczas rzeczywistego porodu skurcze występują ze zwiększoną częstotliwością w regularnych odstępach i nie mają na nie wpływu żadne łagodne środki uspokajające. Początkowo pojawiają się w postaci niewielkiego dyskomfortu w okolicy krzyżowej, a krótko potem zaczynają być odczuwalne również w dole brzucha. Jedynym pewnym sposobem odróżnienia rzeczywistego i rzekomego porodu jest badanie szyjki macicy, która po kilku godzinach rzeczywistego porodu jest coraz bardziej wygładzona i rozwarta.
Poród w domu to rodzenie dziecka w domu, a nie w oddziale położniczym, izbie porodowej czy szpitalu. Tego rodzaju porody były normy do około 1900 roku, kiedy w większości krajów uprzemysłowionych powszechnie akceptowaną praktyką stało się stosowanie znieczulenia i hospitalizacji. Około 1950 roku porody szpitalne stały się regułą. Wyjątek stanowiły kobiety pozbawione opieki przedporodowej i te, których dzieci rodziły się zbyt wcześnie lub zbyt szybko, aby zdążyć je przetransportować. Około 1970 roku, wobec szybko rosnących kosztów opieki zdrowotnej i stale modyfikowanych sposobów rodzenia, niektóre kobiety zaczęły postrzegać poród w domu jako dobrą alternatywę. Około 1980 roku pojawiły się liczne organizacje, niektóre składające się z lekarzy i innych pracowników ochrony zdrowia oraz inne, znacznie liczniejsze - z osób bez wykształcenia medycznego, działające na rzecz promocji bezpiecznego porodu w domu. Większość par, które planowały urodzenie dziecka w domu (ciągle jeszcze jest to znacząca mniejszość), wybiera profesjonalny nadzór albo położną, albo lekarza lub przynajmniej kogoś umiejącego udzielić fachowej pomocy.
Poród przedwczesny to poród przed 28 a 38 tygodniem ciąży. Najczęściej jego przyczyną jest choroba matki lub wady wrodzone płodu. Następuje przedwczesne pęknięcie pęcherza owodniowego i urodzenie dziecka. Jeśli to możliwe, i nie nastąpi uszkodzenie pęcherza owodniowego, próbuje się zahamować skurcze i czynność porodową. Często noworodek urodzony przedwcześnie jest niezdolny do życia, gdyż nie jest dostatecznie dojrzały. Obecnie wiele dzieci z takiego porodu udaje się uratować dzięki nowoczesnej technice opieki nad noworodkami. O porodzie martwego płodu mówi się, jak sama nazwa wskazuje, kiedy urodzone dziecko jest martwe. Termin zwykle zarezerwowany jest dla płodu, który rozwija się przez pełny okres, to jest 28 tygodni ciąży lub więcej, chociaż niektóre autorytety uznają za ten czas nawet mniej niż 20 tygodni. Sześcioro na każdy tysiąc dzieci rodzi się martwych. Najczęstszymi przyczynami są toksemia, konflikt serologiczny, niedokrwistość, zaburzenia sznura pępowinowego, przedwczesne odklejenie łożyska i zakażenia.